Dat de herfst, na de zoveelste stortbui, definitief is ingetreden,
valt niet meer te ontkennen.
valt niet meer te ontkennen.
Erg? Nee hoor, prachtig juist.
Dat vindt in ieder geval stadsdichter Isa van Klaveren
en haar kompaan Wies Tesselaar.
en haar kompaan Wies Tesselaar.
Deze twee hebben de herfst gevat in woord & beeld.
Kleurrijker kan het niet, zo vonden wij.
Avondwandeling
Op weg naar Duinrust
had de ondergaande zon
de straten nog koper gekleurd
aan het einde van de dag
Aan mijn voeten werd het klammer
toen ik Westerhout betrad
leken seizoenen verstreken
aan het einde van het pad
De honden zijn onrustig
Er klinkt iets in de struiken
Onder het bladerdek
had de schemer al gewonnen
Ik dacht: ik ben het donker voor
de zomer was uit zicht
Zoekend naar het licht
omringd door constant gebrom
of had ik dat verzonnen?
liep ik richting ouderlijk huis
Ik bleef staan en besefte
in mijn straat begint de herfst
in het avondlicht loop ik verder
de winter komt eraan
Isa van Klaveren
Wies Tesselaar